Jeśli chcielibyśmy nadać polskim przypadkom jakieś specyficzne znaczenia, to dopełniacz miałby dużo do powiedzenia na temat relacji własności i przynależności lub ich braku.

Dzięki dopełniaczowi możemy nie tylko wyrazić, do kogo należy dany przedmiot, ale również, jak kształtują są relacje rodzinne i inne zależności międzyludzkie, a nawet prawa autorskie. Budujemy sieć przynależności, zależności, należności i własności.

Na biurku stoi komputer mojego syna.

Widziałem nowy samochód mojej koleżanki.

Poznałam przyjaciela mojego męża.

Spotkałam rodzinę mojej przyjaciółki.

Zadzwonił do mnie konsultant znanej firmy.

Oglądam webinar znanego profesora.

Słucham koncertu Fryderyka Chopina.

Dopełniacz wskazuje też na fakt, że coś należy do większej całości – jest częścią czegoś większego albo wskazuje różne miary ilości różnego rodzaju przedmiotów, produktów spożywczych, płynów czy – jak w przypadku badań statystycznych – procentowe udziały grup ludzi w całości społeczeństw.

Poproszę kawałek ciasta czekoladowego.

Potrzebuję kilograma świeżych truskawek.

Dodaj dwie łyżeczki cukru!

Chciałabym wziąć butelkę wody gazowanej.

Mieszkanie kosztuje dwa tysiące złotych.

30 % studentów nie zdaje egzaminów.

Dużo Polaków ma kredyty.

Dopełniacz jest również przypadkiem, którego używamy, żeby powiedzieć, że czegoś nie ma, czegoś brakuje lub – w związku z tym brakiem – czegoś potrzebujemy.

Dzisiaj nie ma mojej nauczycielki.

Nie widziałam dzisiaj mojego studenta.

Nie oglądałem tego filmu.

Nie przeczytam tej książki.

Nie mam dzisiaj swojego komputera.

Brakuje mi wolnego czasu.

Potrzebuję twojej pomocy.

Warto zapamiętać, że własność, kawałeczki całości i negacja zwykle potrzebują dopełniacza, a przypadek ten ciągle tańczy z innym – z biernikiem, który obsługuje zdania pozytywne, a który zamieniamy na dopełniacz w zdaniach negatywnych.